พี่โก้คับ ... เจ๊รักหนูสุดหัวใจ ...

 

 

 

วันเสาร์ที่ผ่านมา รู้สึกอารมณ์หดหู่ ... ไม่มีสาเหตุ

เป็นครั้งแรกที่ชั้นไปเดินเล่น ถ่ายรูปคนเดียว

ตัดสินใจไปเดินเขาดิน ... ถ่ายรูปสัตว์

ตอนบ่าย 4 กว่าๆ เจ๊ต้นโทรมาบอกว่า พี่โก้ดูซึมๆ

ชั้นนึกกังวลในใจ .. แต่ก็คิดไปเองว่า อาจแค่ง่วงๆ หรือแก่แล้วก็เลยไม่ร่าเริงเหมือนหมาเด็ก

ยังคงเดินคนเดียวต่อไป โดยที่ใจรู้สึกกังวล

...

...

บ่าย 5 กว่าๆ โทรกลับไปเช็คที่บ้าน ว่าพี่โก้ร่าเริงขึ้นมั๊ย .. คำตอบยังเหมือนเดิม

ทำไมไม่เอะใจนะ ทำไมไม่กลับรีบไปดู

ยังคงวางใจอยู่อีกว่าคนที่บ้านคิดมากไป

อาจเพราะทุกๆวันที่ผ่านมา รวมถึงตอนเช้า พี่โก้ยังดูปกติดีทุกอย่าง

ก็ยังคงเดินคนเดียวอยู่อีก ทั้งที่ไม่มีแม้แต่อารมณ์จะยกกล้อง

ความรู้สึกตอนนั้นคือกังวล แต่ไม่รู้กังวลอะไร ก็เลยอยากให้เวลาตัวเองอยู่เงียบๆคนเดียว

...

...

6 โมงกว่า ... ออกจากเขาดิน .... ยังกังวลอยู่ ไม่อยากกลับบ้าน

นั่ง taxi ไปเซ็นทรัลพระราม 3 คนเดียว ดูหนัง ...

นั่งอยู่ไม่สุข ... หนังไม่สนุกเลย ... จิตใจไม่สามารถมุ่งอยู่ที่หนังได้ ทั้งๆที่ปกติเป็นคนชอบดูหนังมากๆ

3 ทุ่มกว่าแม่มารับ บอกแม่ว่าอยากรีบกลับบ้าน .... รู้สึกห่วงๆพี่โก้ยังไงไม่รู้

แม่บอกว่าอยากแวะเข้า Macro ก่อนได้มั๊ย จะซื้อของให้เจ๊ต้น

ไม่อยากให้แวะเลย แต่ห้ามไม่ได้

ตอนเลี้ยวเข้า Macro .. ชั้นได้ยินเสียงหมาหายใจอยู่เบาะหลัง

แปลกใจ แล้วบอกแม่ไปว่าได้ยินเสียงจริงๆนะ มีหมามารึเปล่า

แม่บอกว่าไม่มี และไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย .... แต่ชั้นได้ยินจริงๆนะ !!!

ซื้อของอย่างเร็วทีสุด ... เมื่อถึงบ้านพุ่งไปหาพี่โก้ก่อน

ดูพี่โก้ยังร่าเริง แต่ไม่มีเรี่ยวแรง

พยายามจะเดินมาหาแต่ยังไม่ถึงตัว .. ชั้นก็เดินไปหาพี่โก้ซะเอง

ลองเอาอาหารเปิดกระป๋องใหม่ หอมๆ ป้อนให้พี่โก้กิน

แต่เค้าไม่ยอมกิน ... ทั้งๆที่ปกติชอบมาก

ผิดปกติแน่ๆ ... รีบอุ้มพี่โก้ขึ้นมา แล้ววิ่งพาไปหาป๊า .. ให้พาไปหาหมอ

ตอนที่พี่โก้อยู่ในอ้อมแขน ดูเหมือนเค้าจะตัวอ่อนลง เริ่มหมดเรี่ยวแรงลงไปอีก

สังเกตุว่าลิ้นซีดมาก และตาเริ่มลอย

...

...

ตกใจที่สุด ... ชั้นรู้สึกได้จริงๆว่าพี่โก้อาการหนักมาก

พาไปถึงโรงพยาบาลสัตว์ หมอบอกให้เจาะเลือกไปเช็คอีกครั้ง

พี่โก้หายใจดังขึ้น ... หมอเอา oxigen ให้ดม ... รู้สึกว่าหายใจได้ดีขึ้น

ตอนอยู่ที่โรงพยาบาล พี่โก้ไม่ได้แสดงให้เห็นเลยว่า จะไม่ไหวแล้ว

แค่นอนเฉยๆ หรือบางครั้งอาจพยายามเดินหนีด้วยซ้ำ

หมอนัดว่าวันรุ่งขึ้นให้พามาใหม่ จะเอ็กซเรย์ ...

ดูท่าทางพี่โก้ตอนนั้นก็เหมือนหมาป่วยทั่วไป ... ไม่ได้โคม่า

แต่ชั้นรู้สึกได้ ... รู้สึกได้จริงๆว่ามันหนัก ... รู้สึกได้ด้วยใจ ไม่ใช่ตา

วิ่งออกมาโทรหาโชค ... ร้องไห้ .... ห่วงพี่โก้ .....

...

...

ตอนพาขึ้นรถกลับบ้าน พี่โก้ยังดูมีแรงอยู่ผิดกับตอนที่ชั้นอุ้ม เพื่อพามาโรงพยาบาล

มีการเดิน ขอจะไปนอนเบาะด้านหลัง ...

แต่พอถึงบ้าน ... และชั้นอุ้มอีกทีเท่านั้นแหละ

ดูพี่โก้อ่อนลงอีก

ผ่านขึ้นมาหนึ่งชั้น ... ตัวพี่โก้อ่อนลงอีกหนึ่งขั้น

ถึงชั้นลอย พี่โก้ดูหมดเรี่ยวแรง ตาลอย หัวโงนเงนไปตามแรงแขน

ถึงชั้นสอง ชั้นวางพี่โก้ลง ... พี่โก้พยายามเดินแต่โงนซ้าย เงนขวาตลอด แล้วก็นั่งลง เดินต่อไม่ไหว

ชั้นอุ้มพี่โก้ขึ้นมากอด แนบไว้ที่อก ... แล้วพี่โก้ก็ค่อยๆหมดลมหายใจ ....

ตายังคงลืมอยู่ ... แต่เสียงหายใจดังๆของพี่โก้ไม่มีอีกแล้ว

....

....

ถึงตอนนี้ มีแต่เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของชั้น .... ดังพร้อมๆกับการจากไป

...

...

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

 

ชั้นกอดพี่โก้อยู่อีกนานกว่าชั่วโมง

เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดทำความสะอาดร่างกาย แปรงขนให้ พร้อมกับค่อยๆวางพี่โก้ลงในกล่องกระดาษ

ชั้นปูผ้าที่เคยปูให้เค้านอนทุกคืนลงไปก่อน ...

ความจริงยังไม่อยากปล่อยพี่โก้เลย ... แต่ขาพี่โก้เริ่มแข็งแล้ว ...

ชั้นไม่อยากให้ร่างกายของเค้าแข็งตัวอยู่ในท่าซบอกของชั้น

อยากให้เค้าอยู่ในกล่องเหมือนกำลังนอนหลับไปอย่างสงบมากกว่า

...

...

เช้าวันอาทิตย์ ชั้นกับพ่อรีบตื่น และพาพี่โก้ไปที่วัดคลองเตยใน

วัดแห่งเดียวในกรุงเทพที่มีการทำพิธีศพให้สัตว์เลี้ยง

ชั้นนิมนต์พระให้ช่วยสวดบังสกุลให้พี่โก้ .. และกรวดน้ำให้

ถึงเวลาต้องพาพี่โก้ไปที่เมรุเผาแล้ว

ชั้นร้องไห้ออกมาเสียงดังอีกครั้ง ... ชั้นไม่อยากเอาร่างของพี่โก้เข้าไปในนั้น ... ชั้นอยากกอดพี่โก้อีก

ชั้นจูบพี่โก้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จำต้องตัดใจ

...

...

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

 

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ..... แค่ 1 ชั่วโมงกว่าๆ แต่ชั้นนั่งรอเหมือนนานหลายชั่วโมง

ในใจนั่งคิดแต่เรื่องของพี่โก้ตั้งแด็กจนโตซ้ำไปซ้ำมา

ภาพอดีตที่มีมันวนเวียนเข้ามาอยู่ในหัวไม่หยุด ...

ชั้นไม่อยากจะเชื่อว่า พี่โก้จากชั้นไปอย่างไม่มีวันกลับแล้วจริงๆ

...

...

เสร็จสิ้นพิธีเผา .... สิ่งที่เหลือออกมาจากเตาตอนนี้มีเพียงเศษกระดูกเล็กๆ

นี่ลูกชั้นเหรอ ... นี่คือลูกชั้นเหรอ???

ชั้นรู้สึกไม่เข้าใจ ... ชั้นไม่อยากเชื่อ ... นี่คือลูกชั้นเหรอ

เมื่อกี๊ ชั้นยังจับเค้าทั้งตัว ชั้นยังกอดเค้าอยู่เลย

เมื่อวาน ชั้นยังเอาขนมให้เค้ากินอยู่

ถัดไปอีกวัน ชั้นเพิ่งจะดุเค้า เพราะเค้าร้องขอกินอาหารคน แต่หมอบอกว่าต้องงดเพราะตับเริ่มไม่ดี

ถัดขึ้นไปอีกวัน ชั้นนั่งหวีขนให้ ... เอากรรไกรเล็มขนตรงขาเพราะมันพันกัน

เอาสำลีชุบน้ำเช็ดพุงให้

เอาหวีและหนังสติ๊กมาเพื่อทำผมให้ใหม่

ถอดเสื้อตัวเก่าออกและใส่เสื้อตัวใหม่เข้าไป เพราะว่ามันเริ่มเลอะเทอะแล้ว

....

ชั้นไม่เข้าใจ .... กระดูกพวกนี้คือหมาของชั้นเหรอ ???

...

...

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

 

ชั้นเอากรีบดอกไม้โรยลงไปบนกระดูก โรยน้ำอบให้หอมกรุ่น

แล้วก็ผูกผ้าจากมุมทแยงกัน 1 ทบ แบบที่พี่ที่วัดเค้าสอน

เตียมตัวพากระดูกของพี่โก้ไปลอยอังคาร

ตามความเชื่อว่าพี่โก้จะได้ไปเกิดใหม่ และได้อยู่ในที่ดีๆ มีชีวิตดีๆ

ความจริงชั้นอยากเก็บกระดูกของพี่โก้ซักชิ้นไว้เป็นที่ระลึกถึง ...

แต่ไม่ดีกว่า ... ชั้นอยากให้เค้าไปอย่างครบสมบูรณ์ที่สุด

คนที่วัดที่เป็นคนจัดการเรื่องเผาเป็นคนติดต่อเรือพายให้

เราล่องเรือออกไปถึงกลางน้ำ

ชั้นยกห่อผ้าของพี่โก้ขึ้นอธิษฐานอีกครั้ง

ขอให้พี่โก้มีความสุข ไปอยู่ในที่ที่ดีๆ มีความสุข

และก็ปล่อยพี่โก้ลงน้ำไป

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

 

พี่โก้คับ .... พี่โก้รู้มั๊ยคับว่าเจ๊รักหนูมากแค่ไหน

เจ๊จำได้ตั้งแต่วันแรกที่เจ๊ไปเลือกหนูที่ร้านที่จัตุจักร

พี่โก้มีพี่น้อง 2 ตัวอยู่ด้วยกัน ... เจ๊เลือกหนู เพราะหนูน่ารัก และเข้ามาอ้อนเจ๊มากกว่า

ตอนกลับมาขึ้นรถ ป๊าบอกว่าพี่โก้กระโหลกเล็ก ลักษณะไม่สวย (ตามมาตรฐานหมาชิสุห์)

และถามว่าจะเอาไปเปลี่ยนมั๊ย

เจ๊บอกว่า .. ไม่เอาไม่เปลี่ยน เพราะเจ๊เลือกหนูแล้ว ... และตอนนี้ พี่โก้เป็นหมาของเจ๊แล้ว

...

..

ตั้งแต่พี่โก้เข้ามาอยู่บ้าน เจ๊วิตกจริตตลอด

กลัวว่าตื่นมาแล้วหนูจะไม่หายใจ ต้องเรียกหนูมากกอดทุกเช้า

เลยกลายเป็นประโยคถามเอง ตอบเองของเจ๊มาตลอด 11 ปีว่า

"พี่โก้คับ ... ตื่นมาเจ๊ตาลต้องทำอะไรคับ ..... (ดึงเค้าเข้ามากอดแล้วตอบเองว่า) ....

... ต้องกอดพี่โก้ไง ... ตื่นมาแล้วเจ๊ตาลต้องกอดพี่โก้ก่อน"

...

...

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

 

พี่โก้เป็นหมาฉลาด เรียบร้อย

ตั้งแต่พี่โก้เข้ามาอยู่ที่บ้าน ไม่เคยกัดรองเท้าหรือสิ่งของอะไรให้เสียหายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

พี่โก้เคยฉี่บนเตียง 1 ครั้งแล้วถูกดุ ... จากนั้นพี่โก้ก็ไม่เคยฉี่รดเตียงอีก

..

..

เมื่อก่อน พี่โก้ขนสีน้ำตาลเข้มมากๆ ... (เจ๊เลยตั้งชื่อให้ว่าโกโก้ไง)

แต่เพราะว่าหนูชอบกินไก่ แล้วเจ๊ก็เอาไก่กะตับมานึ่งให้กินทุกวัน

ไม่ได้กินอาหารสุนัขเลย ขนของหนูก็เลยสีอ่อนลงๆ จนกลายเป็นสีทอง

พาไปหาหมอ หมอบอกว่าให้กินแบบนี้ไม่ได้ เพราะหนูจะสารอาหารไม่เพียงพอ ต้องให้ทานอาหารสุนัข

เจ๊กลับบ้านมาแล้วต้องเปลี่ยนวิธีกินของหนูให้ได้

งดอาหารอื่นทุกชนิดให้แต่อาหารเม็ดอย่างเดียว

หนูไม่ยอมกินข้าวไปเลย 3 วัน

เจ๊สงสารหนูที่สุด แต่ต้องใจแข็ง

พอวันที่ 4 เจ๊ก็เอาอาหารสุนัขแบบกระป๋องมาลองผสมให้ดู ... ปรากฏว่าหนูซัดใหญ่เลย

แล้วก็เลยยอมกินอาหารหมาตั้งแต่นั้นมา ... เจ๊โล่งใจขึ้นเยอะแหนะ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

 

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

 

 

 

...

...

ตอนหนูเด็กๆ เจ๊ชอบจับหนูถ่ายรูป

ทั้งๆที่ตอนนั้นไม่มีดิจิตอลนะ มีแต่ฟิมล์

เจ๊ก็ยังจับหนูถ่ายๆๆๆๆแบบไม่มีเสียดาย ...

จนผลสุดท้าย หนูเลยเป็นหมากลัวกล้องไปเลย

เห็นกล้องเมื่อไหร่ รีบวิ่งจู๊ด หนีขึ้นข้างบนทุกที

...

...

พี่โก้คับ ... ถึงแม้ตอนนี้เจ๊จะมีหมาตัวอื่นๆอีกหลายตัว ...

แต่ว่าพี่โก้ก็ยังเป็นหมาที่เจ๊รักที่สุดเสมอนะลูก

เจ๊ขอโทษ ที่หลังๆ เจ๊กอดหนูน้อยลง เพราะต้องเฉลี่ยความรักไปให้คนอื่นด้วย

หนูน้อยใจเจ๊มั๊ยคะ ... หนูคิดว่าเจ๊รักหนูน้อยลงรึเปล่า

2 - 3 ปีหลังมานี้ เจ๊แทบไม่เคบพาหนูออกมาเดินเล่นเลย

เพราะเจ๊เห็นว่าหนูแก่แล้ว ไม่อยากให้เจอเชื้อโรคมาก .... หนูน้อยใจเจ๊มั๊ยคับ

...

...

มาถึงตอนนี้ ... เมื่อถึงเวลา หนูก็ไปเงียบๆ

ถ้าเจ๊รู้ว่าหนูจะไปเร็วแบบนี้ เจ๊จะให้หนูกินทุกอย่างที่หนูอยากจะกิน

จะพาหนูไปทุกที่ที่หนูอยากจะไป

จะกอดหนูให้มากๆกว่านี้หน่อย

ให้หนูยังมั่นใจได้ว่า .. เจ๊ยังรักหนูเหมือนเดิมจริงๆ

เสียใจ ... ที่คิดได้เมื่อสายไป ....

ทั้งๆที่อยู่กันมา 11 ปี ... แต่ยังมีอีกหลายอย่างเหลือเกินที่เจ๊อยากจะทำให้หนู

เจ๊ยังรักหนูไม่พอเลยลูก

เกิดมาชาติหน้า ... มาให้เจ๊รักอีกได้มั๊ยคะ

เจ๊จะทำให้ดีกว่านี้ ... จะรักหนูให้มากกว่านี้นะ

...

...

พี่โก้คับ ... ขอบคุณที่รอให้เจ๊กลับมา

ขอบคุณที่นั่งรอเจ๊ทั้งวัน ให้เจ๊ได้คุย และบอกรักหนูครั้งสุดท้าย

ขอบคุณที่หนูเลือกที่จะหมดลมหายใจในอ้อมกอดของเจ๊นะลูก

เจ๊รักพี่โก้สุดหัวใจ ..... และจะรักหนูตลอดไปนะคับ ....

 

พี่ ก้คับ เจ๊รักหนูสุดหัวใจ

     Share

<< เมื่อพริสซี่ไปช็อปปิ้งเที่ยวเขาดิน ... คนเดียว >>

 

Posted on Tue 27 Feb 2007 4:40

 

รักเธอชั่วนิรันดร์
อัพเดทชีวิตซะหน่อย
น้องหมวย เวอร์ชั่นบิกินี่ 2
น้องหมวย ... เวอร์ชั่นบิกินี่ (1)
เที่ยวเขาดิน ... คนเดียว
พี่โก้คับ ... เจ๊รักหนูสุดหัวใจ ...
เมื่อพริสซี่ไปช็อปปิ้ง
สองสาว ... หยกและจอย
ถ่ายแบบเพื่อนสาว .... อีกครั้ง
ขี้เกียจจริงว้อยยย
เรื่องลับๆ 5 ประการ

pris
nou
Aey
Joy
Ebola
Pui
Fcuk

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

เสียใจด้วยนะจ๊ะ เค้าไปดีแล้วนะ อ่านแล้วเศร้าอ่ะ
ปลา   
Thu 8 Mar 2007 8:33 [11]

พี่โก้โชคดีค่ะ ที่มีเจ้าของที่ดีอย่างคุณตาล
grena   
Tue 6 Mar 2007 1:07 [10]

น้ำตาไหลไม่หยุดเลยล่ะค่ะ

มีพบก็ต้องมีจากนะคะ ปลอบไม่เป็นเท่าไหร่

รู้แต่ว่าอยากขึ้นไปกอดหมาของตัวเองบ้างแล้ว

รักน้องหมาจังเลย
ผ่านมาค่ะ   
Thu 1 Mar 2007 14:06 [9]

เม้นสองที่เลย
เปงห่วงนะคะพี่ตาล
ทำใจสบายๆนา
เค้าไปดีแล้วคะ

รูปสวยมากคะ อารมณ์ดูแล้วร้องไห้เลย
เข้าใจอารมณ์พี่ตาลเลย
ตูนแอกกี้   
Wed 28 Feb 2007 16:15 [8]

เสียใจด้วยนะตาล..อ่านแล้ว ทำให้คิดว่าความรักของคนเราบางทียังอาจยังสู้ความผูกพันธ์ของเธอกับโก้โก้ไม่ได้เลย
Jin   
Tue 27 Feb 2007 19:24 [7]

สะเทือนอารมย์ มากเลยนะตาล
แต่ตาลก้ได้ทำดีที่สุดแล้ว

โก้ ไปส่สุขติ แล้วหล่ะ
น้ามนิ่ง   
Tue 27 Feb 2007 16:44 [6]

ถึงแม้ลุงจะได้เจอหนูโก้ ไม่กี่ครั้ง แต่ลุงก็สัมผัสได้ถึงความรักของเจ๊ที่มีต่อหนูนะครับ หนูเป็นหมาที่โชคดีที่สุดในโลกรู้ไหม บางครั้งลุงยังแอบอิจฉาหนูเลยนะครับ เวลาเห็นเจ๊และทุกคนในครอบครัวของหนู ให้ความรักกับหนูอย่างอบอุ่น จงหลับให้สบายนะลูก ชาติหน้าเกิดเป็นคนมาเจอกันอีกนะ ด้วยรักและอาลัย ....ลุง
ลุง   
Tue 27 Feb 2007 9:54 [5]

ขอแสดงความเสียใจอีกทีนะค่ะ ไปอ่านมาแล้วรอบนึงในมาเนียอ่ะค่ะ

กลัวจังเลย กลัวจะเจอแบบนี้บ้างเพราะหมาที่บ้านก้อแก่แล้วอ่ะค่ะ
JibbyzY   
Tue 27 Feb 2007 9:44 [4]

เสียใจด้วยนะคะคุณตาล
อ่านแล้วทำให้เราคิดถึงหมาของเรามาก ๆ เหมือนกัน ยังไงขอให้พี่โก้ไปสู่สุขคติด้วยค่ะ
กุ๊ก   
Tue 27 Feb 2007 9:12 [3]

เสียใจด้วยน่ะค่ะ

แล้วก็ขอบคุณสำหรับความรู้ใหม่ ที่ทางบ้านเราอนุญาติให้มีการทำพิธีให้กับน้องหมาของเรา
chompoo   
Tue 27 Feb 2007 7:48 [2]

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ เราเข้าใจดีถึงการสูญเสียสุนัขผู้เป็นที่รัก

น้องหมาของเราเสียเมื่ออายุสิบห้าปีเจ็ดเดือน และเราเสียใจที่สุดที่กลับมาดูใจเค้าไม่ทัน

ถึงทุกวันนี้ เค้าก็ยังอยู่ในใจเราเสมอ

เป็นกำลังใจให้นะคะ
หมูทอด   
Tue 27 Feb 2007 6:08 [1]