เที่ยวฮ่องกงแก้ช้ำทรวง ภาคแรก

กรี๊ดดดด ... กะว่าจะอัพเร็วๆ ไม่ดองได .. ทำไปทำมา ดองไปเกือบเดือน หุหุ .... ทั้งปีเลยเรา ไดวันนี้อัพเรื่องฮ่องกงค่ะ ไปมาเป็นเดือนแล้วเพิ่งจะมาอัพ แล้วตรูจะจำได้มั๊ยล่ะเนี๊ยะ งืออออ

เอางี้ ก่อนอัพเรื่องย้อนหลัง ขออัพเดทชีวิตตัวเอง ณ ปัจจุบันก่อนดีกว่า อัพเอาไว้เวลาตัวเองย้อนกลับมาอ่าน อิอิ

ตอนนี้รู้สึกตัวเอง "เยอะ!!!" ... นี่เรื่องจริงเลย เยอะมาก เป็นบ้าไรไม่รู้ค่ะ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมเราจึงรู้สึกจริงจังกับคนๆนึงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆได้ขนาดนี้นะ รู้สึกดีกับเค้ามากขึ้นเรื่อยๆ (คิดไปเอง) ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ทุกวันเหมือนเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิม พูดคุยกันก็เหมือนเดิม มีแต่ความรู้สึกเราคนเดียวอ่ะที่เปลี่ยนไปตลอด ...

ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองย้อนกลับไปเป็นเด็กมัธยมอีกรอบเลยอ่ะ แบบว่ากระดี๊ กระด๊า อยากเจอ อยากไปหา อยากทำนู้น นั่น นี่ให้ ... กำลังสงสัยตัวเองอยู่ว่า เรานี่ท่าจะว่างมากไปรึเปล่าวะเนี๊ยะ ฟุ้งซ่าน เพ้อเจ้อชะมัด หุหุ ..... แต่ว่า ... ตอนนี้รู้สึกอยากไปหาเค้าเร็วๆจัง อยากเจอกันอีก แล้วเค้าจะอยากเจอเราเหมือนกันมั๊ยน๊า ........

++++++++++++++++++++++++

พอแระ เพ้อเจ้อไปกันใหญ่ ... พูดถึงใครขอไม่บอกละกันนะคะ เดาๆกันไปละกัน แต่ไม่เฉลยนะ.. อิอิ มาเล่าเรื่องไปฮ่องกงดีกว่าค่ะ ไปคราวนี้ไปนานมากๆเลย ที่จริงกะว่าจะไปวันที่ 15-20 แต่ปรากฏว่า Jason เพื่อนชาวฮ่องกงที่เรานัดเค้าคุยเรื่องงาน Wedding กัน (คุยกันมานานแล้วค่ะ เรื่อง Project ไปหาลูกค้าที่ HK เนี๊ยะ) เค้าดันจะต้องบินไปเมกาวันที่ 14 .. สรุปคือวันที่ 13 เป็นวันสุดท้ายที่จะมิตติ้งกับเค้าได้อ่ะ เราก็เลยต้องเลื่อนตั๋วไปเป้นวันที่ 13 แทนค่ะ แล้วก็นัดทานข้าวเย็นเอา -_-'

เดินทางไปฮ่องกงครั้งนี้ ไปคนเดียวอีกแล้วค่ะ แต่ว่ามันแตกต่างจากที่ไปเกาหลีหน่อยก็คือ เรามีเพื่อนที่รู้ว่าเค้าจะต้องมาดูแลเราแน่ๆ ... ก็ James ไง (ไม่เหมือนเกาหลี ไปหาเอาข้างหน้า หุหุ) .... เราลงจากเครื่องก็รีบไปซื้อซิมมาใส่มือถือเราทันทีค่ะ ละก็โทรหาเจมส์ หากันเจออย่างง่ายดาย ไปคราวนี้พูดได้คำเดียวว่าต้องขอบคุณเจมส์มากจริงๆ เพราะว่าเป็นธุระให้ตลอดทุกเรื่อง และเทคแคร์ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไปไหนๆ เจมส์จ่ายตลอด (เอ๊ะ กุนี่ยังไงวะเนี๊ยะ) ... ค่ารถ เจมส์จ่าย ... ค่ากิน เจมส์จ่าย .... มันจ่ายซะจนดิชั้นเกร็งอ่ะ บางทีเราอยากกินนู้นกินนี่ ก็เลยไม่กล้าพูด ไม่กล้าสั่งอ่ะ เพราะเกรงใจ

ไปถึงวันแรกไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเท่าไหร่ค่่ะ ยังงงๆอยู่นิดหน่อย เอากระเป๋าไปเช็คอินที่โรงแรม เสร็จละก็โทรหา Jason นัดแนะเรื่องดินเนอร์ สรุปแล้วได้ไปที่ผับแห่งนึง ไม่ไกลจากโรงแรมเรามากนักค่ะ (ฝั่งเกาลูน) เราก็ลากเจมส์ไปด้วยซะเลย ที่ผับนั้นมาคาราโอเกะด้วย ดีเลย เพราะเรารู้ว่าเจมส์ชอบร้องเพลง ระหว่างเราคุยงานไป ก็ปล่อยตาเจมส์ร้องคาราโอเกะไปซะ จะได้ไม่ต้องมาเบื่อรอ อิอิ ...... ดื่มๆไปนิดหน่อย แก้วสองแก้วก็ลากันแล้ว วันรุ่งขึ้นเจสันต้องบินเช้าด้วยค่ะ ได้งาน ได้การบ้านกลับมาอีกเพียบ

มาวันที่ 2 เลยดีกว่า

ถ่ายตอนเดินไปหาอะไรหม่ำ

ขอบอกไว้ตรงนี้เลย ก่อนจะเล่าไปในเรื่องอื่นๆ ให้คิดมากนะคะ

ตอนนี้ ตาลกับเจมส์ เป็นแค่เพื่อน + พี่น้องกันเท่านั้น

ไม่ได้สปาร์คแต่อย่างใดจ้า ... ไม่ต้องลุ้นเลย หุหุ

อาหารของวันที่ 2 ... ตอนเช้าหม่ำที่ร้านอาหารญี่ปุ่นค่ะ

เป็นเซ็ทนี่ของเจมส์ (ซึ่งปัจจุบันเราเรียกว่าจุนจังอ่ะ มาจากชื่อภาษาจีนเค้า)

ส่วนของดิชั้น .. ก็ต้องอิล (ปลาไหลญี่ปุ่น) แน่นอน ... ชอบมากกกกก

อ่ะโชะ ... เก็บภาพก่อนกินอีกเล็กน้อย

ไอ้กล้องไม่รักดี ... ไม่โฟกัสกรูเลย !!!!!

วันนี้เราไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์กันค่ะ ไม่รู้คนอื่นจะเบื่อรึเปล่า แต่ตาลชอบนะ ชอบเที่ยวอะไรแบบนี้แหละ เย็นๆดีด้วย มีอะไรให้เดินดูเยอะมาก สวยดี ไปฮ่องกงตั้งหลายที ก็เพิ่งจะรู้นี่แหละค่ะว่ามีที่แบบนี้ให้เที่ยวด้วย -_-' (แหะๆๆ ก็ปกติไปฮ่องกง คิดแต่จะไปช็อปปิ้งอย่างเดียว) ....

ช่วงเช้า ไปดูพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมก่อน ที่นี่จุนจังมาเดินด้วยกันค่ะ ... ละช่วงบ่ายๆ จุนต้องไปทำงาน เราก็เลยเดินดูพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ต่อเองคนเดียว เพลินดีจัง แต่คิดว่าถ้ามีคนเดินด้วยน่าจะดีกว่า จะได้ดูไปคุยไป ท่าจะมันส์ และที่สำคัญ เวลาเดินๆไปแล้วอยากถ่ายรูปจะได้มีคนถ่ายให้ด้วยง่า ... (สรุปเลยมีแต่รูปในพิพิธภัณฑ์แรกค่ะ อันหลังเดินคนเดียว ไม่มีรูป) TT_TT

ตอนนั้นก็ยังผอมเท่าๆกับตอนอยู่เกาหลี แต่เริ่มจะอืดขึ้นมาทีละนิดแระ

แบบนี้แหละ ห้ามเป็นสุข เพราะสุขละแดก สุขละแดก กรี๊ดดดดด

อันนี้คือจำลองเบื้องหลังโรงงิ้วค่ะ

ร้านขายของเล่นสมัยโบราณ

อันนี้ตอนที่เดินออกมาจากพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แล้ว

รอจุนเลิกงาน เลยเดินออกมาถ่ายรุปเล่นคนเดียว

ไฟกลางคืนฮ่องกงนี่มันชวนให้หลงใหลจริงๆ

อ่ะ เอาไปอีกรูป

วันถัดมาเป็นวันสำคัญค่ะ ... แต่ไม่ใช่สำคัญของชั้นหรอกนะ สำคัญสำหรับผู้หญิงบางคนมากกว่า .. (วันที่ 15 May 2008 -- วันที่คุณก็รู้ว่าเป็นวันอะไร) ... วันนี้ชั้นเศร้าสนิทแต่เช้าเลย ให้ตายเถอะ มาที่นี่นอนก็นอนไม่ค่อยหลับ ... ตื่นก็ตื่นแต่เช้าทุกวัน แต่ไม่รู้สิ มันก็ไม่เพลียนะ สมองมันไม่ยอมนอนมั๊ง ใจมันจะคอยพะวงไปถึงใครอีกคนตลอด คิดตลอดว่าเค้าทำอะไรอยู่ .. โดยเฉพาะวันนี้ พอเวลาเผลอ ชั้นก็แอบเหลือบมองนาฬิกาโดยไม่รู้ตัว แล้วใจก็พาลจะคิดว่า ตอนนี้เค้ากำลังทำอะไรอยู่นะ ... โดยเฉพาะตอนช่วงกลางคืน 1 ทุ่ม คงกำลังถ่ายรูปตรงซุ้มหน้างานเนอะ กำลังต้อนรับแขกใช่มั๊ย เค้ายิ้มแย้มรึเปล่า เค้าคิดถึงเราเหมือนกันรึเปล่า ... 2 ทุ่ม คงเริ่มจะเข้างานแล้วสิ Presentation คงจะเริ่มเปิดแล้ว คงจะสัมภาษณ์ ละก็จูงมือกันไปตัดเค็ก บลาๆๆๆ .... ไม่หยุดค่ะ ภาพมันแล่นเข้ามาในสมองไม่หยุดเลย น้ำตาจะไหล ... ยิ่งเราทำงานตรงนี้ ก็ยิ่งรู้ลำดับการทุกอย่าง หยุดคิดไม่ได้จริงๆ

แต่จนแล้วจนรอด วันนี้ชั้นก็ไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีน้ำตาซักหยดไหลออกมาเลย มันแค่ตื้อๆ เวลาน้ำตามันเอ่อๆ จุนจังก็จะคอยแหย่ให้เราขำตลอด แหย่ให้ยิ้มได้ ให้ลืมไปซะ แม้จะแค่ชั่วคราวก็ยังดี ...

Chun Jung .... Thank you very Much !!!!!

วันนี้ตอนเช้าเราไปเดินเล่นที่ Park อะไรซักอย่างนี่แหละ ละก็ไป The Peak ต่อ เดินดูนั่นนี่ไปซักพัก แล้วจุนก็ต้องไปทำงานตามเคย เราก็เดินเล่นคนเดียวตามเคย แต่ไม่เป็นไร สบายมากอยู่แล้ว ... เราซื้อบัตรเข้าไปดูมาดามทรูโซ่ไว้ด้วยค่ะ ... แล้วคิดดู๊ .. ไปที่นี่ แต่เดินคนเดียว แล้วใครจะถ่ายรูปให้ฟระ ฮ่วย!!! .... ไม่เป็นไรค่ะ ซูซานซะอย่าง หาเพื่อนใหม่เอาข้างหน้าก้ได้ เชอะ .... และแล้ว ชั้นก็ค้นพบเหยื่อ ... เอ๊ย .. เพื่อนใหม่ค่ะ เป็นสาว 2 คน พี่น้องชาวเกาหลี (รู้สึกช่วงนี้มีดวงกับคนเกาหลีจัง ไปเที่ยวเองก็ได้เพื่อนใหม่เป็นเกาหลี ไปฮ่องกงก็ได้เพื่อนใหม่เป็นเกาหลีอีก ละวันก่อนนั่งๆอยู่ในบิ๊กซีกะอิเล็ก คนเกาหลีแม่ลูกก็เดินเข้ามาทัก แล้วคุยไปคุยมา แลกเบอร์ แลก msn กันซะงั้น) -_-'

ต่อๆๆๆ นอกเรื่องแระ ... ถึงตอนที่ว่าชั้นได้เพื่อนใหม่ค่ะ พี่สาวชื่อ "ดาอึน" ... น้องสาวชื่อ "คีโฮ" น่ารักมากๆทั้งสองคนเลยค่ะ เดินคุยกันไปในนั้น ช่วยถ่ายรูปกันไปด้วยค่ะ ตอนนี้ก็คุย email กันอีก ได้เพื่อนใหม่เลยจริงๆ ....

เสร็จจากมาดามทรูโซ่ ออกมาก็เริ่มค่ำแล้วค่ะ เดินถ่ายรูปวิวกลางคืนจากบน The Peak อีกหน่อย ก็รีบลงมา เพราะจุนจังเลิกงานมาแล้ว .. แต่ .... แถวยาวมากกกกกกกกกกก รอนานมากค่ะ สรุปทำจุนรอเป็นชั่วโมงอ่ะ ลงมานี่มีงอนทันที เพราะปกติฮีจะเป็นคนไม่มีความอดทนรอห่าไรเลย นี่ต้องมารอชั้นเป็นชม. จะด่าก็คาดว่าคงไม่กล้าด่าด้วย ... น่ารักสาร โถๆๆ

ไปทานอาหารเย็นกันที่ร้านเนื้อย่างเกาหลีค่ะ อร่อยโครตตตตตต ติดใจว่ะ เป็นบุฟเฟ่ต์ คิดเป็นเงินไทยประมาณเกือบๆ 500 มั๊ง (แดกฟรีตามเคย หุหุ) .... แต่แบบ คุ้มมากอ่ะ กินกันแบบ ไม่บันยะบันยังค่ะ อิชั้นนี่ก็เป็นผู้หญิงอุบาทว์ กินแบบไม่ห่วงสวยค่ะ อารมณ์ว่า เห็นเป็นบุฟเฟ่ต์ เลยห่วงไม่คุ้มมากกว่า 555555 กินซะสะใจ ถึงแม้ตาลจะแอบเหลือบมองนาฬิกาอยู่หลายครั้งอย่างที่เขียนไปแล้วข้างบน แต่ว่าก็ไมได้ร้องไห้ น้ำตาซักหยดก็ไม่ได้แอ้มลูกตาชั้นค่ะ อิอิ ... มาวันนี้ รู้สึกภูมิใจตัวเอง ...

ทานอาหารเสร็จ นั่งเฟอรี่ข้ามฝั่งกลับมาเกาลูน นั่งชมวิวที่ฮาร์เบอร์ซักหน่อย อากาศดี สวย และโรแมนติคมากๆ ค่ะ ถ้าได้มากับคนพิเศษก็คงดี เห้ออออออ .. เมื่อไหร่จะมีวันนั้นซักทีนะเรา

และแล้ว ชั้นก็ผ่านวันนี้ไปได้ด้วยดี ... ทั้งๆที่คิดว่าชั้นคงจะต้องข้ามวันนี้ไปอย่างคนใกล้ตาย .... ชั้นไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า สุดท้าย ชั้นกลับสามารถผ่านมันไปได้อย่างมีความสุขอยู่อีกมุมนึงของโลก ดีจริงๆ